Ալիսիա Կիրակոսեան «Սիրոյ մէկ ու կէս հազարամեակ», Կարդում է հեղինակը։ 1960-ականների վերջերին եւ 70-ականների առաջին տարիներին, երբ Հայաստանում Շիրազի ու Պարոյր Սեւակի պաշտամունքն էր, երբ ընտրեալ հասարակութիւնը Սահեան, Կապուտիկեան, Վահագն Դաւթեան էր կարդում, Արգենտինայից Հայաստան եկաւ Ալիսիա Կիրակոսեանը իր բանաստեղծութիւններով: Հայ ընթերցողը նրան ճանաչեց 1967-1971 թուականների ընթացքում Վահագն Դաւթեանի հրաշալի թարգմանութեամբ։ Ու ամբողջ Երեւանը բանաստեղծութիւն էր արտասանում սիրոյ խոստովանութեան պէս եւ սիրոյ խոստովանութիւն էր անում Ալիսիայի բանաստեղծութեամբ. Սէրը գոյութեան հանճարն է միակ. սիրոյ հակառակն ամենեւին էլ չսիրելը չէ, մահն է պարզապէս... ... Ֆրանսիացի մեծ բանաստեղծ Ժակ Պրեւերը նրան անուանել է «գիսաւոր մի աստղ, մի արեւ, բանաստեղծութեան լաւ մի պահ...», իսկ արգենտինացի գրող Խորխէ Լուիս Բորխէսն ասել է. «Նա գրում է ճշմարտութիւնը»: