BANDURA . Zespół z Ukrainy. Taniec i śpiew .. Rozrywka

Filmik w stylu muzyka, taniec i śpiew. Na fotkach, które robiłam 19 czerwca 2010r., podczas imprezy pt. „Trojak 2010" w Katowicach, występuje zespół zaproszony z Ukrainy. Bandura -- to instrument, którego nie znałam, a którego brzmienie wydało mi się bardzo interesujące. Polecam zwłaszcza drugą połówkę filmiku -- z tańcami. Bandurzyć znaczy dzisiaj gwarzyć o rzeczach małej wagi i niemądrych; dawniej znaczyło brząkać na bandurze to i owo, przyśpiewując sobie, nucąc, komponując. Pierwsze wzmianki o tym instrumencie pochodzą z VI wieku naszej ery z Grecji. Bandura, bandurka, to starodawny instrument muzyczny w rodzaju lutni z krótką szyją, niegdyś powszechnie w Polsce i na Rusi używany. Protoplastą bandury była najprawdopodobniej kobza lub lutnia. Pierwsza wzmianka o ukraińskich bandurzystach pochodzi ze źródeł polskich z 1441r. W początku XX wieku przeżyła swój renesans, urastając do narodowego symbolu Ukrainy, atrybutu pieśniarzy wykonujących dumki. Dotykając czarodziejskich strun, grający opowiadał o tym, co działo się na ziemi ukraińskiej, w bylinach i dumach sławił rycerzy-bohaterów, broniących rodzinną ziemię przed wrogiem, lirycznym śpiewem rozczulał słuchaczy do łez, a wesołą piosenką wywoływał szczery śmiech. Bandurę lub kobzę wozili za sobą, kochający wolność ukraińscy rycerze -- kozacy. Kiedy kozacka dusza płakała i tęskniła za krajem czy za ukochaną dziewczyną, kochała i tęskniła razem z nią bandura. Ale kiedy kozak zaczynał piosenkę wesołą, każdy, kto ją słyszał, zaczynał porywający taniec i serce kozackie napełniało się radością.