Θυμάμαι κάποτε που πιάναμε πουλιά
Ρουφούσαμε αίμα κι ανοίγαμε φτερά μακριά
Θυμάμαι λίμνες, δάση, βουνά
Και δυο αναμμένες φωτιές σε δυο καμένα κορμιά.
Ξέρω καλά τις μοναξιές σου προαπαιτούν μικρές χαρές
Μικρές χαρές που σε τρομάζουν και σε στοιχειώνουν με φωνές
Που 'χουν την αύρα της ζωής σου, που 'χουν μαντήλια στα μαλλιά
Μαύρα μαντήλια αγορασμένα για κάθε αλλόκοτη φορά
Που ενώ δε βρέχει έξω η αγάπη σου στάζει σκουριά.
Κράτα τα λόγια μου σφιχτά κι άστα για ακόμα μια φορά
Λευκό χαρτί που τραγουδά μέσα στις στάχτες
Πάλι με χρόνια με καιριούς πάλι δικά σου θα ΄ναι, ακούς;
Χωρίς αντίδοτο, κορμί δε θ'αγκαλιάσεις.
Ποια οιμωγή σου ξεριζώνει την καρδιά, σε πνίγει θάλασσα στεριά στο ίδιο λίγο;
Για ν'αναπνεύσουμε μαζί ελπίζω στο ίδιο τέλος που αρχή ηχεί.
Κι ειν ' η οιμωγή σου σιωπή
Κι ειν ' η οιμωγή σου θηλιά
Κι ειν ' η οιμωγή σου συνήθεια ριζωμένη βαθιά
Κι ειν ' η οιμωγή σου ό,τι σκόρπισε κι ό,τι ελάχιστο μένει
Ειν ' η οιμωγή σου εδώ κι επιμένει
Μα ειν ' η οιμωγή σου φωτιά.
______________________________________________________________________
Η «Υστερεκτομή της κούκλας Barbie» συνιστά μια σύγχρονη α-τραυματική τεχνική συγκερασμού λέξεων και ήχων, σε μια προσπάθεια ίασης του τρόπου ακρόασης της πραγματικότητας, χωρίς δόση αναισθητικού.
http://www.facebook.com/barbieshysterectomy
http://www.reverbnation.com/barbieshysterectomy
http://www.myspace.com/barbieshysterectomy
http://www.jumpingfish.gr/Barbies_hysterectomy