Kënga e naivit - Teodor Keko

Mjerisht e varfër kjo njohja ime, Fare pak gjëra paskam ditur, Nëpër dekada, në kodra librash, Ka mbetur prapë djali i mitur. Shikoj tradhëtinë dhe e kuptoj Kam mbetur në kokëtrashë i ngratë! Gjithmonë më shfaqet me një fytyrë Gjithmonë them “e hëngra prapë!” Dhe bash atëherë më vjen ninulla E nënës time mbi kokë: Mbyll sytë o shpirt, mos u mendo, Se je i pastër, s’je për këtë kohë