Leter nenes-Sergej Esenin

Gjalle je, nenloke? Edhe une Gjalle jam. Shendet me pac, shendet! Drite e befte krejt kjo mbremje e lume Izben tende, qe me mall me pret. Thone se je ligur e je tretur Nga meraku im, po nuk ankon, Se, peshtjelle me nje shall te vjeter, Fillikate rruges shpesh kalon. Dhe kur mugetire e kalter bie, Nje vegim i zi te kall ty frike, Sikur ne nje sherr diku ne pije, Vjen dikush e ma keput me thike. Kot, e dashur, vuan kaq, besome, Brenga ti fanit keto nder sy. Sjam aq pijanec i lig sa cthone, Si do vdes pa te te pare ty? Une jam po foshnje, si nje here, Dhe nje shprese vec ushqej ne gji: Tiki nga ky tym e kjo potere, Te shtepiza jone aty te vij. Dhe do vij, kur kopshti yne i bardhe Anekend te vishet me blerim. Vetem ti, si tete vjet me pare, Mos me zgjo aq heret ne agim. Mos e zgjo ate qe shkrumb iu bene Endrrat e moshes plot hare. Me ka vrare jeta mjaft, o nene, Dua vec te shlodhem e te fle.- As ti lutem Zotit mos me thuaj, Si dikur ne tarten mituri. Ti ke mbetur ngushellim per mua, Drite e parrefyer, vetem ti! Ndaj merak ti mos mu bej aq teper, Tek e liga mendjen mos e co, Dhe aq shpesh me shallin tend te vjeter Fillikate rruges mos kalo.