ΝΟΤΗΣ ΣΦΑΚΙΑΝΑΚΗΣ - ΕΡΩΤΙΚΟ (ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ)

Το "Ερωτικό" αποτελεί το πρώτο και ίσως το τελευταίο τραγούδι συγκυρίας. Τα τραγούδια συγκυρίας είναι αυτά που θα λειτουργήσουν στο μέλλον ως αρχαιολογικά ευρήματα, μετά από 100-150 χρόνια. κάποιοι θα τα ακούν και θα καταλαβαίνουν πως ζούσαν εμείς οι πρόγονοι τους.. Το τραγούδι λοιπόν, "Ερωτικό" ,είναι κάτι που θα μείνει στην ιστορία για πάντα! Είναι το μοναδικό στο είδος του που ξεχωρίζει από όλα τα υπόλοιπα "κοινά" τραγούδια.Ο στίχος του είναι τόσο μαγευτικός που όλα τα τραγούδια μαζί δεν έχουνε την "δύναμη" να εκφράσουνε όλα αυτά που εκφράζει ο κάθε στίχος ξεχωριστά από το ερωτικό.Για την μουσική του τί να πώ; Είναι τόσο μα τόσο σαγηνευτική που σε ταξιδεύει σε άλλο γαλαξία.Έχει την ικανότητα να γαληνεύει την ψυχή σου και ταυτόχρονα καταφέρνει να σε κάνει να δακρύζεις.Αυτά τα δάκρυα όμως και σε αυτην την περίπτωση δεν είναι κάτι παρόμοιο με τα δάκρυα που σου προκαλόυνε τα άλλα τραγούδια.Αυτά τα "ερωτικά" δάκρυα είναι κάτι πολύ παραπάνω απο τα "συνηθισμένα".Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να εξηγήσω με απόλυτη ακρίβεια για ποιό λόγο γίνεται αυτό.Ίσως το τραγούδι (στίχοι και μελωδία ταυτόχρονα) εκείνη την στιγμή, στο άκουσμά του, μπαίνει βαθιά μέσα στην καρδιά σου και εκφράζει εκείνα τα συναισθήματα που δύσκολα εκφράζεις μόνος σου.Εκείνο καταφέρνει και "σε κόβει στα δύο".Εκείνο γίνεται ένα με σένα, εισχωρεί μέσα στην ψυχή σου και "σε κυνηγάει σαν σκιά". Με λίγα λόγια το ΕΡΩΤΙΚΟ είναι ένας "Χείμαρρος συναισθημάτων"... ΤΟ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ,ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ,ΑΙΣΘΑΝΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ... ...αν είναι απλά ένα τραγούδι... Με μια πιρόγα φεύγεις και γυρίζεις τις ώρες που αγριεύει η βροχή στη γη των Βησιγότθων αρμενίζεις και σε κερδίζουν κήποι κρεμαστοί μα τα φτερά σου σιγοπριονίζεις Σκέπασε αρμύρα το γυμνό κορμί σου σου 'φερα απ' τους Δελφούς γλυκό νερό στα δύο είπες πως θα κοπεί η ζωή σου και πριν προλάβω τρις να σ' αρνηθώ σκούριασε το κλειδί του παραδείσου Το καραβάνι τρέχει μες στη σκόνη και την τρελή σου κυνηγάει σκιά πώς να ημερέψει ο νους μ' ένα σεντόνι πώς να δεθεί η Μεσόγειος με σχοινιά αγάπη που σε λέγαμ' Αντιγόνη Ποια νυχτωδία το φως σου έχει πάρει και σε ποιο γαλαξία να σε βρω εδώ είναι Αττική φαιό νταμάρι κι εγώ ένα πεδίο βολής φτηνό που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι