Resist non Verba - 2 - Επί παντός υπευθύνου

Στίχοι : Drapetis Μουσική : Kenshin Recorded,mixed and mastered by Kenshin at Kenshin home studio All rights reserved Resist non Verba, 2018 Special thanks to Kim (drums) Επιτυχία είν' ο αγώνας για ζωή επιβίωση να συμβιβάζεσαι στην κρατική καταστολή επιτυχία είν' ο αγώνας σου για αυτοεξουσία και αποτυχία να την εκχωρείς όλη στην ηγεσία Αρνήσου να σαι ένα όργανο πειθήνιο φωτιά και τσεκούρι στο οργανωμένο παρασκήνιο στο κάθε ηλίθιο ποίμνιο που χειραγωγείται απ' το δικό του δήμιο στον κάθε ηθικολόγο, μικροαστό και δήθεν τίμιο Αποκρύπτουν την δική μας ψυχική εξουδετέρωση και λένε ψέματα για αντικειμενική ενημέρωση βλέπεις, το "κασέρι" είναι πολύ, και η υπαλληλική εχεμύθεια στην σήψη εκ των ων ουκ άνευ αρετή Το να σαι υπέρ της ελευθερίας της σκέψης, σημαίνει πως τον διπλανό σου δε φθονείς να καταστρέψεις η λευτεριά σ' όλους τους κρατούμενους δεν είναι ωραία ανάμεσα τους παίζουνε γουρούνια σαν τον Κορκονέα Όταν ακούσεις τη φωνή μου μέσα από τη φυλακή μου είναι μήνυμα κινδύνου επί παντός υπευθύνου σε σάπιες συνειδήσεις στρέφω την επίθεση μου επί παντός υπευθύνου, επί ποδός η ζώη μου (Χ2) Ισονομία δεν υπάρχει στην μπουρδελοκοινωνία παράθυρα του νόμου απ' την εσχάτη προδοσία π.χ στον Παττακό μετά από δεκαοχτώ έτη σε κάθειρξη δώσαν στα εγκλήματα του άφεση Ανούσια όσα λέγονται από χαζούς εκκούσια μην κοκορεύεσαι για μια χώρα πλούσια είσαι στα χρέη και του ΝΑΤΟ τους τσαρλατάνους στα Ίμια μην ξεχνάς το ποιοι ευχαριστήσαν τους Αμερικάνους Ζητιανεύουνε της ρουφιανιάς παράσημο, ας ήξερα ανθρώπους σαν τον Σιδηρόπουλο και τον Άσιμο κι από γυναίκες που δώσαν την ψυχή τους θα ψαχούλευα ηρωισμό σαν εκείνον της Ζαν ντ' αρκ και της Κούνεβα Που μπροστά τους φαντάζεις μια κουκίδα κοπελιά την εξουσία σου ασκείς μόνο με κώλους και βυζιά φεμινισμός ίσον ισοτιμία των φύλων και είναι ντροπή τους που κάποιες τον καπηλεύονται με "άντρες" στο βρακί τους Όσο για σένα φλώρε κρύψε λίγο τα μπράτσα σου το ξέρουμε ήσουν μικρός και έτρωγες την μπάτσα σου δούλος "γυναικών", ξυρισμένο στήθος, μυαλό "ξυράφι" κάνε μας τη χάρη μείνε στο γαμημένο ράφι Η κοινωνία μας θέλει μυαλά ανατρεπτικά κι όχι να διοικείται από τον κάθε νταβά να διαφέρεις πως περιμένεις? όταν αντί για το καλό σου θες του άλλου τον χαμό, εκεί χωλαίνεις Όσο για μένα δίπλα μου μείναν λίγοι, άτομα που μ' αγαπήσαν αληθινά στα όνειρα μου βλέπω πια και νιώθω ρίγη έκανα λάθη, είδα το βάρος της ευθύνης ζήσε λίγη απ' τη ζωή μου, μετά έλα να με κρίνεις Η ζήλεια κι η μικροπρέπεια στην καρδιά μου ένας κάκτος βρήκα γαλήνη όταν συγγνώμη ζήτησα εμπράκτως χαρά μου αν η ζωή μου είναι μέρος στη δική σου δραπέτης ενυπόγραφα, μαζί η απέναντι σου