Սիրոյ խօսքերից
Շող ու շռայլ այս աշխարհում,
Հրայրքներում, հմայքներում,
Սրտիդ խորունկ խորքում ընկած՝
Քո Հայաստան աշխա՜րհն եմ ես:
Շքեղ լեզուով ի՛նչքան կանչեն
Ու կախարդեն շռայլ խօսքով,
Քո վշտին քոյր, քո ցրտին հուր -
Քո մայրենի բարբա՜ռն եմ ես:
Ինչքան գերեն քեզ ոստաններն
Ու պալատները մարմարի,
Պահած մեր ոճն ու մեր ոգին՝
Հայոց ազնիւ խաչքարն եմ ես:
Հազար գետ կայ, հազար ծովեր,
Ովկիաննե՜ր կան հզօրաշունչ,
Թէեւ փոքրիկ, բայց խո՜րն ու վեր՝
Քո մաքրաջուր Սեւանն եմ ես:
Ո՛ւր էլ լինես, ում գրկի մէ՜ջ,
Գիտե՛մ, կը գա՜ս, իմ հեռաւոր,
Չէ՞ որ դարձիդ ճամբին նայող,
Խոր կարօտած քո Վա՜նն եմ ես ...
Խօսք՝ Սիլվա Կապուտիկեանի (1946)
Երաժշտ.՝ Մարթեն Եորկանցի (1986-87)